Beatles White Album reordered

Deel dit:

White Album … reordered.

Het is deze maand 43 jaar geleden dat John Lennon door een idioot werd neergeschoten en dat blijft kloten, dus daarom nu wat meer Beatles.

The White Album van de Beatles, het zogeheten India-album, omdat veel van de songs zijn geschreven tijdens de niet zo geslaagde retraite van de Beatles in India, was een van Lennons favorieten omdat hij daarop zo lekker zijn gang kon gaan. Bij mij sloeg het album ‘als album’ echter altijd wat minder aan, omdat het geheel op mij overkomt als een nogal willekeurige verzameling nummers in plaats van een echt album … De historie van het album kennende is dat ook precies wat het is. De Beatles deden vooral hun eigen nummers, werkten slecht samen, en speelden veel van het materiaal gescheiden in.

Toch bevat the White Album geweldige songs … die ik naar ik merkte meer ging waarderen als ik ze in een andere volgorde ging draaien. In navolging van wat ik eerder postte over Sgt Pepper hierbij dus mijn volgorde van the White Album zoals de Beatles hem volgens mij beter hadden uit kunnen brengen: het maakt mij veel enthousiaster voor dit album.

Spelregels: geen nummers weglaten, geen toevoegen (alleen aan het eind zette ik als toegift de single die in die tijd gemaakt is: Hey Jude / Revolution).

Beluister de lijst hier op Spotify
(De songs met een * zijn mijn favorieten.)

1. Birthday
Het begin van het originele album is zoals iedereen weet Back in the USSR. Ik heb het echter altijd een erg slecht idee gevonden om met deze parodie op de Beach Boys te beginnen. De Beatles klinken in Back in the USSR eerder als de Beatles van 1965 dan als die van 1968, en ook daarom vind ik het geen goed begin voor dit album. Ik begin in plaats daarvan liever met Birthday: hoewel niet het sterkste nummer van het album (Lennon noemt het een ‘piece of junk’ maar Lennon zijn oordeel over Beatleswerk was wel vaker kritisch tot op het onredelijke af) hakt het er voor mij wel meteen lekker in. De Beatles komen er wat ruiger in zo, en dat past wel bij deze plaat.

2. * Glass Onion
Na Birthday valt Glass Onion in dezelfde toonaard in en dat maakt het voor mij een perfecte combinatie. Dit nummer vind ik trouwens meteen een van de beste van de toch al vele hoogtepunten van het album. Een typisch Lennon-nummer, waarin hij met de tekst de fans op de hak neemt die in alle eerdere teksten dubbele boodschappen lazen – helaas was het resultaat dat ze ook in dit nummer en de hele plaat nog meer dubbele boodschappen gingen lezen. (Tegenwoordig zouden ze denken dat met de Walrus het WEF wordt bedoeld.)

3. * While My Guitar Gently weeps
Ook dit nummer valt in dezelfde toonaard in, wat het mijns inziens weer een mooi vervolg maakt op de vorige twee. Ik vind het ook prettig om het album te beginnen met Paul/John/George, in een schijnbare harmonie van drie nummers die goed bij elkaar passen. Misschien is While My Guitar wel het meest beroemde nummer van het album. Normaal komt dit nummer na “Bungalow Bill”, en hoewel die overgang op zich best goed is, vind ik het zo toch veel beter.

4. Back in the USSR
Na WMGGW komt normaal Happiness is a Warm Gun, die daarmee naar mijn idee minder uit de verf komt. In plaats van Happiness dus nu dit nummer. Zoals gezegd een Beach Boys parodie en ik vind de Beatles hier jonger klinken dan ze waren. Het werkt op deze positie voor mij echter wel als een nuttige doorstart – het is dan alsof de Beatles zeggen: we doen het nog steeds, we zijn nog steeds Beatles (en Beach Boys in Moskou). De solo komt overigens niet uit Harrisons eigen Guitar maar uit die van Eric Clapton.

5. * Dear Prudence
Dit nummer is ook op het origineel meteen na Back in the USSR gepositioneerd en er bijna aan vast gezet, en vormt zo een combinatie die ik nog steeds erg waardeer. Dus deze volgorde handhaaf ik. Opvallend trouwens: op dit nummer en het vorige nummer horen we Paul McCartney op de drums omdat Ringo kwaad of in ieder geval ontevreden de studio had verlaten om later toch maar weer terug te keren. Paul doet dat drummen op dit nummer in ieder geval erg creatief.

6. The Continuing story of Bungalow Bill
Dit heb ik altijd een wat zwakker nummer gevonden. Maar na Dear Prudence valt hij er naar mijn mening beter in dan na Wild Honey Pie. Overigens schijnt dit nummer door Lennon geschreven te zijn om een mede-reiziger in de zeik te nemen die voor veel geld een echte tijger schoot toen de Beatles in India waren – en dat is dan wel weer geinige achtergrondinformatie.

7. Ob La Di Ob La Da
De overgang van Bungalow Bill naar While My Guitar is klassiek en zoals gezegd erg goed, maar While My Guitar had ik in mijn volgorde al gebruikt. In plaats daarvan nu Ob La Di Ob La Da. Ik heb enorm aan dit nummer moeten wennen, en ben het eigenlijk pas later gaan waarderen. Het komt na het ook iets clownesque Bungalow Bill wel beter tot zijn recht.

8. Good Night
Dit heb ik altijd het zwakste nummer van de plaat gevonden. Misschien omdat er bij de muziek geen Beatle op meespeelt (we horen alleen een George Martin-orchestratie) en dan wordt het ook nog gezongen door toch helaas niet de sterkste zanger van de Beatles. Zeker na het verontrustende Revolution #9 vond ik het altijd een enorme inkakker en een belabberde afsluiting van de plaat. Zo achter Ob La Di Ob La Da echter begint voor mij zelfs dit nummer op de een of andere manier te werken.

9. * Happiness is a Warm Gun
Tijd om weer serieus te worden. Ik heb het altijd jammer gevonden dat dit nummer achter While My Guitar vandaan moest komen. Zo meteen na Good Night komt dit heerlijk gecompliceerde en bijtende nummer voor mij veel beter tot zijn recht. Het schijnt dat dit Lennon-nummer ook een van de favorieten van McCartney is en dat pleit voor hem.

10. Yer Blues
Dit klinkt zo mooi als doorstart na Happiness. Je hoort dit nummer normaal na Birthday, maar twee keer een bluesschema achter elkaar zetten hoeft voor mij nog niet per se te werken, en dat heeft het voor mij met Yer Blues na Birthday dan ook nooit echt gedaan. Is dit nummer trouwens een parodie of bloedserieus? De meningen zijn verdeeld maar ik denk dat beide waar kan zijn.

11. I’m so Tired
Dit nummer werkt naar mijn idee toch echt beter na Yer Blues dan na Martha My Dear.

12. * Blackbird
Deze volgorde is ook zoals op de originele plaat. Het blijft een goede combinatie want Blackbird komt er mooi fris en helder in, terwijl het qua nacht-thema toch aansluit. Prachtige song: voor mij een hoogtepunt. Het is naar zeggen McCartneys lofzang op de zwarte emancipatiebeweging en dat te weten maakt het nog veel mooier.

13. Martha My Dear
Normaal is dit de opener van kant twee en komt hij dus na Happiness is a Warm Gun, maar met deze volgorde blijven we nog even in de McCartney sferen – en dat is zo na Blackbird toch wel erg fijn. McCartney schreeft dit nummer voor zijn hond, wat ook leuke informatie is voor bij het luisteren.

14. * Julia
Dit prachtige nummer van Lennon voor zijn overleden moeder komt naar mijn idee toch echt beter uit de verf na het springerige Martha My Dear dan na I Will, waar het origineel achter staat. En ook thematisch klopt dit natuurlijk: eerst bezing je je hond, en daarna je moeder.

15. Piggies
Dit nummer is een doorstart – na Blackbird zit ik er nog niet op te wachten, na Julia moet die er wel komen en daar doet het het goed.

16. Rocky Raccoon
Ook op het origineel komt dit nummer na Piggies, en dat heeft voor mij altijd wel gewerkt. Het is wat langdradig en met name te waarderen als wat het is: een parodie op country.

17. Don’t Pass Me By
Ook deze volgorde klopt, we blijven hangen in het country thema. Net als Ob La Di ben ik ook deze song pas later gaan waarderen, net als overigens Rocky Raccoon. De hoempa heeft mij altijd gestoord maar het contrast met het idee dat iemand een liefde bezingt die na een ruzie (kennelijk) omkomt in een auto-ongeluk heeft wel iets heel tragisch-pijnlijks. (Volgens de complotters is degene die omkwam natuurlijk Paul McCartney.)

18. Why don’t we do it in the road
Dit staat ook in het origineel na Don’t Pass Me By. Een van de nummers die vaak genoemd wordt als iets volkomen onnodigs, maar ik blijf het een leuk nummer vinden, ook al is het een tussenstuk – dat soort tussenstukken zijn toch het glazuur op de taart.

19. I Will
Ik blijf hier braaf de volgorde van het origineel volgen. Even een mooi rustmoment hier.

20. * Everybody’s Got Something To Hide Except Me and My Monkey
Maar na I Will vind ik het toch echt tijd voor iets pittigers. Daarvoor voldoet dit nummer: voor mij nog altijd een hoogtepunt. Het gekke broertje van Happiness is a Warm Gun?

21. Mother Nature’s Son
Me and My Monkey op laten volgen door Sexy Sadie was op zich niet zo heel slecht, maar ik wil hier toch meer rust: de natuur in dus.

22. * Sexy Sadie
Ik vind hem prachtig invallen na Mother Nature’s Son. Mooi nummer waarin Lennon zijn Guru de Maharishi afzeikt. Het verbaast mij trouwens dat zo weinig mensen begrijpen dat het nummer “Look What You’ve Done” van Jet bijzonder zwaar geïnspireerd is door dit nummer – wat mij betreft overigens vrij geslaagd, maar de Beatles blijven natuurlijk meester.

23. Revolution #1
Sexy Sadie laten volgen door Helter Skelter heb ik altijd enorm zonde gevonden. Revolution #1 past hier beter naar mijn idee. De wilde single-versie vind ik beter (en de clip is ook erg leuk). Wel apart een keer te lezen dat Lennon dit zijn eerste “politieke” nummer noemde. Hij worstelde altijd nog met de vraag of hij een gewelddadige revolutie zou steunen en hoe hij zich zou moeten verhouden tot Chairman Mao. We mogen hopen dat hij deze vragen inmiddels wat makkelijker te beantwoorden had gevonden.

24. Helter Skelter
Revolution #1 is misschien wat té layed back en Helter Skelter functioneert daarbij als goede wekker. Bizar toch te beseffen dat dit nummer (met Piggies) genoemd werd als boodschap en excuus voor Manson om zijn hippies een paar gruwelijke moorden te laten plegen. (Kijk in dit kader overigens allemaal naar “Once upon a time in Hollywood”.)

25. Wild Honey Pie
Het is een door fans vaak verguisd tussenstukje, maar zo na Helter Skelter is het een vondst die voor mij de aandacht erbij houdt. Long Long Long, die het op het origineel tegen Helter Skelter op moest nemen, ging dat niet lukken.

26. Honey Pie
Wat komt er na Wild Honey Pie? Bungalow Bill die zo alle vaart eruit haalt? Welnee, Honey Pie zelf natuurlijk. Zo ná Wild Honey Pie werkt dit nummer voor mij heel goed, ook omdat dit verder vrij ‘normale’ nummer zelf ook een beetje een gaar begin heeft. Volgens mij heeft Freddy Mercury overigens destijds enorm goed naar nummers als dit geluisterd.

27. * Savoy Truffle
Dit nummer heeft voor mij na Honey Pie altijd gestaan als een huis – niets meer aan doen dus.

28. * Cry Baby Cry
Ook deze volgorde is zoals op het origineel. Ik ben weg van het nummer, maar nog meer zelfs van het uitro.

29. Revolution #9
Ook hier houden we weer dezelfde volgorde. Ik blijf dit zo na het uitro van Cry Baby Cry briljant vinden. Veel mensen vinden deze geluidscollage helemaal niets. De eerste keer dat ik het hoorde was ik nog heel jong en zat ik tegen het plafond. Later begon het me toch te intrigeren, en ik kan het stuk nu helemaal “meezingen”: ik vind het een prachtig stuk werk. Bijzonder verontrustend blijft het, maar het blijft ook boeien. Er zit duidelijk echt veel werk in, en dat hoor je, als je er open voor staat.

30. Long Long Long
Dit nummer heeft voor mij precies de sfeer die ik na #9 nodig heb – waar het toch al niet zo beste Good Night voor mij hier altijd pijnlijk faalde. Long Long Long houdt de spanning van #9 vast die het zelf na Helter Skelter niet kon oproepen, maar van zichzelf wel heeft. Ware ik Beatle geweest, dan had ik de plaat daarom zo afgesloten.

En dan:
31. * Hey Jude
de single die in dezelfde tijd is uitgebracht, met als B-kant:

32. * Revolution
Met deze twee prachtige toevoegingen is dit Beatle-hoofdstuk mijns inziens pas echt compleet.

NB: Ik heb hier nadien van Anthology nog “What’s the new Mary Jane” en “Not Guilty” van dezelfde periode na gezet – die beide het album net niet gehaald hebben.


Deel dit: