Beatles Magican Mystery Tour Extended

Deel dit:

Wat voor een plaat zouden de Beatles nu hebben moeten maken na Sgt Peppers?

Dat wisten ze zelf in ieder geval niet zo goed. Na het succes van Pepper raakten de Beatles een beetje in een crisis. Hun manager overleed onverwacht aan pillen, Lennon liep psychisch helemaal vast, en Harrison voelde zich miskend naast het duo Lennon/McCartney, de traditionele motor van de band. De band raakte nogal stuurloos.
We hebben uit die volgende periode, te weten die tussen Sgt Peppers en de reis die de Beatles naar India maakten (waar ze begonnen met schrijven aan wat officieus bekend staat als “the White Album”) twee platen die beide een beetje onaf aanvoelen.
De eerste plaat is de plaat die hoorde bij de als mislukt beschouwde film Magical Mystery Tour. De eerste kant bevat de songs uit die film, die ook als EP werden uitgebracht, de tweede kant bestaat uit singels uit die tijd, aangevuld met Strawberry Fields Forever en Penny Lane, twee songs die zoals we weten eigenlijk bij Sgt Peppers horen. De plaat wordt door het vele hitmateriaal nog wel gewaardeerd, maar het vormt geen goede eenheid. Het is wat het is: een verzameling songs.
De tweede plaat is de alom minst gewaardeerde plaat van de Beatles, en werd pas uitgebracht na the White Album. Het bevat de vier nieuwe songs die de Beatles opnamen voor de in die tijd gemaakte (en als wel geslaagd beschouwde) film Yellow Submarine. Maar omdat die vier songs veel te weinig waren voor een plaat is er snel één plaatkant gemaakt door ze te completeren met het veel oudere Yellow Submarine (van Revolver), en All You Need Is Love, dat ook al gebruikt was als opvuller voor Magical Mystery Tour. Op de andere plaatkant werd de klassieke muziek gedrukt die George Martin had gemaakt om de stukjes in de film op te vullen die geen Beatles-songs bevatten: het heeft niets met de Beatles als muzikanten te maken, en de muziek heeft voor zover ik weet bijna niemand ooit echt geboeid of geraakt.
En dan verscheen er in diezelfde periode tussen Sgt Peppers en de White Album de singel Lady Madonna / The Inner Light, die op geen enkele plaat terecht is gekomen.
Doodzonde eigenlijk, want al dit materiaal bij elkaar is goed genoeg voor een betere presentatie, en als je het in een mooie volgorde zet komt er mijns inziens een ijzersterke Beatlesplaat tevoorschijn, die zeker niet onderdoet voor zijn voorganger en opvolger. Komt ie:
En de beschrijving (mijn favorieten krijgen weer een * )

𝐘𝐨𝐮𝐫 𝐦𝐨𝐭𝐡𝐞𝐫 𝐬𝐡𝐨𝐮𝐥𝐝 𝐤𝐧𝐨𝐰

Deze song staat op de MMT-LP direct na Magical Mystery Tour en voor Flying, en werkt zo naar mijn idee als een rem, en doet als een niemendalletje aan. Als intro echter vind ik hem met de tekst “let’s all get up” etc veel sterker. De tekst is nu trouwens zelfs leuker dan toen: je zou denken dat dit een gen X-er is die dit aan zijn kinderen (gen Z dus) laat horen – laten we naar wat muziek luisteren die populair was voordat jouw moeder geboren was. De Beatles dus. Het is een herhalende tekst en de brug belooft: dit gaat een psychedelische plaat worden.
Overigens kan ik uit eigen ervaring meedelen dat deze song heel prettig is om als wekker te gebruiken. Altijd goed om een dag met de Beatles te beginnen, zeker als ze dat zelf nog eens even voor je zingen.

𝐌𝐚𝐠𝐢𝐜𝐚𝐥 𝐌𝐲𝐬𝐭𝐞𝐫𝐲 𝐓𝐨𝐮𝐫

Met deze song gaat het gelijk in crescendo. Eigenlijk moet je dit nummer keihard horen – ik kwam er nog eens achter tijdens het kijken van de laatste Indiana Jones film, waar het in gebruikt wordt.
Als begin van een plaat komt dit vrij koud op je dak vallen, maar na het vorige nummer vind ik het precies de juiste acceleratie binnen de Beatles-beleving die we hebben. Het “roll up” verwijst naar drugs, en het nummer eindigt met een zweverige natte piano: hier gaat het psychedelisch worden.
Zoals gezegd komt op de oorspronkelijke uitgave hierna Your Mother Should Know. Hiermee schakel je weer helemaal terug, en dat werkt niet. Nadat we met de Beatles een stevige spliff gerookt hebben willen we ook hebben wat beloofd was: psychedelica. Vandaar het volgende nummer:

* 𝐈𝐭’𝐬 𝐀𝐥𝐥 𝐓𝐨𝐨 𝐌𝐮𝐜𝐡

Een heel bijzonder nummer, en nogal onbekend, omdat het op het verguisde album Yellow Submarine staat, ingeklemd tussen All You Need is Love en Hey Bulldog (een heel onlogische volgorde naar mijn idee). Ik noem dit nummer bijzonder omdat de Beatles hier veel “vuiler” klinken dan we van ze gewend zijn. Inspiratie voor dit nummer was het gitaarspel van Jimmy Hendrix en dat horen we direct. Het vuile effect wordt ook vergroot door Lennon die “to your muff” zegt direct bij het begin – zoek maar op wat het betekent, ik heb het nooit begrepen, het klinkt gewoon gaaf.
Wat voor mij ook enorm werkt in dit nummer zijn de blazers die erin zijn gemonteerd. Je hoort ze in verschillende lagen, maar na 2,5 minuten komen ze heel duidelijk naar voren met een naar mijn mening prachtig figuurtje, dat lekker afsteekt bij de gitaar en het lompe slagwerk, dat voor mij ook al erg goed werkt. Die blazers maken het echt een Beatlenummer. Aan het einde klinken ze weer met een iets ander figuurtje. Schitterend. Althans, dat vind ik. Het was niet de mening van George Harrison (die het nummer schreef): naar zijn idee was het nummer met die blazers juist naar de Filistijnen geholpen. Beatles hadden wel vaker vreemde meningen over hun eigen muziek.
Het minder sterke punt van dit nummer is naar mijn idee juist de stem van Harrison zelf, en de tekst. Het “All too much” verwijst volgens Harrison naar de metafysische openbaring die hij kreeg van LSD, een ervaring die je naar zijn idee toch beter via meditatie kon bereiken dan met die vrij overweldigende drugs. Het nummer klinkt dan ook als een trip die nogal uit de bocht vliegt. Toch dacht ik in mijn vrij naïevige jeugd altijd dat het om een meisje ging. Misschien omdat ik in mijn puberteit in mijn hoofd nu eenmaal meer bezig was met meisjes dan met metafysische ervaringen, maar waarom zingt Harrison dan aan het eind ook “with your long blond hair and your eyes of blue”? Is dat een soort lafheid waarmee hij de ware toedracht wilde verijdelen, of een eerbetoon aan zijn vriendin Patty, een flauwe goedmaker omdat hij ondertussen een flinke scharrel had met de vrouw van de drummer? We weten het niet. De muziek en de bedoeling werken voor mij heel erg goed, de tekst is wat minder. Het zij hem vergeven.

* 𝐈 𝐚𝐦 𝐭𝐡𝐞 𝐖𝐚𝐥𝐫𝐮𝐬

Na zoveel overweldigende psychedelica komt de anderssoortige psychedelica van I am the Walrus naar mijn idee prachtig tot zijn recht, veel beter dan na “Your Mother Should Know”, waar we hem normaal na beluisteren.
In dit nummer horen we meteen dat Lennon een veel betere tekstschrijver was dan Harrison. Beinvloed door Dylan die er een hobby van had gemaakt om gaaf klinkende onzin achter elkaar op te schrijven in het kader van: zie maar wat je ervan maken kan, is dit in wezen ook een nonsenstekst, maar het werkt naar mijn opinie beter zelfs dan bij Dylan. Je hebt het idee dat Lennon hier met de verwijzingen naar de Engelse literatuur en cultuur die erin zitten (oa Lewis Carol’s Alice in Wonderland, en door de radio klinken flarden Shakespeare) een perfect beeld geeft van de condition humaine, of in ieder geval de condition anglais. Het orgel en vooral de schitterende partijen strijkers laten naar mijn idee de golvende zee horen, en het magische koor de zingende en kreunende Walrus. We horen trouwens dat Ringo het nummer zijn kracht geeft en feitelijk bij elkaar houdt. Hij drumt eenzelfde soort drumpatroon als in Strawberry Fields Forever aan het eind. Een prachtige vondst.

𝐁𝐥𝐮𝐞 𝐉𝐚𝐲 𝐖𝐚𝐲

Na de Walrus kan er niet iets niet-psychedelisch komen vind ik (op Magical Mystery Tour staat het nummer aan het eind van kant 1, voor Hello Goodbye, een compleet andere sfeer). Daarom sandwich ik het nummer met een andere Harrison bad-trip.
Naar verluid schreef Harrison dit nummer met een jetlag in LA onder invloed van god weet wat, en dat horen we ook: het is een unheimlich nummer. Het “please don’t be long” scheen te gaan over vrienden op wiens komst hij wachtte, maar lijkt eerder te gaan over de trip waar hij in zat. Het schijnt dat Harrison inderdaad ook rond die tijd psychedelische drugs afzweerde. Hij deed dat dan wel op een mooie manier.

𝐎𝐧𝐥𝐲 𝐚 𝐍𝐨𝐫𝐭𝐡𝐞𝐫𝐧 𝐒𝐨𝐧𝐠

Als je Northern Song van Harrison zoals oorspronkelijk uitgebracht op de LP Yellow Submarine luistert na het nummer Yellow Submarine, is het een flauw nummer. De tekst is een beetje een kneuzig “kijk mij eens psychedelisch doen”, en voor mij heeft dat na de klare Submarine nooit gewerkt. Na Blue Jay Way werkt het voor mij echter erg goed, omdat de tekst dan niet alleen op zichzelf slaat, maar ook op Blue Jay Way. Alsof de bad trip iets is gaan liggen en Harrison er toch wel weer de geinigheid van kan beleven.

𝐀𝐥𝐥 𝐓𝐨𝐠𝐞𝐭𝐡𝐞𝐫 𝐍𝐨𝐰

Dit nummer staat normaal ook na de Nothern Song, en ook deze heb ik altijd als een beetje flauw ervaren. Maar als we hem als wake up gebruiken na zoveel psychedelica na elkaar gaat het er bij mij echter veel beter in, en heeft het nummer een functie. Was het oorspronkelijk minder duidelijk, hier is het toch wel echt duidelijk dat het om de typische meligheid gaat die bij stonedheid hoort.

𝐅𝐥𝐲𝐢𝐧𝐠

Geen briljant nummer, maar wel fijn. Op Magical Mystery tour na The Fool on the Hill en voor Blue Jay Way heb ik nooit gesnapt wat het nummer daar nu eigenlijk deed, maar zo als een chill out na de voorgaande psychedelica gevolgd door de stonede meligheid van All Together Now werkt het voor mij weer.

* 𝐓𝐡𝐞 𝐅𝐨𝐨𝐥 𝐨𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐇𝐢𝐥𝐥

Dan dit prachtige nummer: wat zonde om het na die enorme blast en belofte van de Magical Mystery Tour te laten horen. Het verdient meer aandacht, en dat kan je hem als luisteraar na Flying naar mijn mening veel beter geven. Na zo’n tekstloos stuk muziek wordt de tekst ook meer benadrukt en dat verdient The Fool on the Hill zeker.
Het nummer leidt een compleet andere sfeer in waar deze collage nu heen gaat: van psychedelica naar het gedeelte met wat meer hits en rock. Het zou het eerste nummer van een tweede kant kunnen zijn, ware dit een plaat geweest.

𝐀𝐥𝐥 𝐘𝐨𝐮 𝐍𝐞𝐞𝐝 𝐢𝐬 𝐋𝐨𝐯𝐞

Toen ik met het schuiven met dit materiaal begon meende ik dat ik wel met dit nummer zou eindigen, en het is eigenlijk tot mijn eigen verbazing dat ik hem hier zo graag bleek te willen horen. Origineel kunnen we hem horen na It’s All Too Much, of na Baby You’re a Rich Man (afhankelijk van welke van de twee platen we luisteren), en daar komt het voor mij over als een stand alone nummer, zonder relatie met wat ervoor en erna komt. Hier valt het beter.
Ik vind de song eigenlijk te traag om echt van te houden. Het verhaal erachter is mooi: een hippieboodschap met een stralende naïviteit de wereld inzenden bij de eerste wereldwijde satellietuitzending, de beelden zijn schitterend en slecht is het zeker niet, maar toch is het nooit helemaal mijn nummer geworden.

* 𝐓𝐡𝐞 𝐈𝐧𝐧𝐞𝐫 𝐋𝐢𝐠𝐡𝐭

Ook een bijzonder nummer. We horen bijna geen Beatles – wat stemmen aan het einde en natuurlijk de leadzang van Harrison, maar verder is dit nummer helemaal in India met Indiase musici opgenomen. Het resultaat is, vind ik, echt bijzonder. Wel is het ironisch dat Harrison een transcript van vers 47 van de Tao Te King gebruikt: “without going out of my door I can know all ways of heaven – the further one travels, the less one knows”, juist terwijl de song nota bene in India werd opgenomen, en het eerste wat Harrison daarna deed was zijn bandgenoten naar India slepen om een meditatiecursus te volgen – iets wat eigenlijk volgens geen van de Beatles goed uitpakte. De tekst werd dus in ieder geval niet te letterlijk genomen. De song is naar mijn mening echter buitengewoon goed geslaagd. Het was de B kant van Lady Madonna maar net als de A kant vinden we dit nummer op beide samengestelde LP’s niet terug. Het hoort mijns inziens wel echt bij deze verzameling.

* 𝐇𝐞𝐲 𝐁𝐮𝐥𝐥𝐝𝐨𝐠

Na de Indiase trip komt dit bijtende nummer er extra hard in. Zelf vind ik hem heerlijk agressief, hoewel ik nooit precies heb begrepen wat er met dat gedoe over die hond nu precies bedoeld wordt. Wel heb ik altijd het gevoel dat de stemmen er in de coupletten niet helemaal goed in gemixt zijn en/of misschien gewoon te zacht staan. Niemand is perfect. Het “you can talk to me” komt er goed in.
Dit nummer kreeg ik toen ik de Beatles net leerde kennen samen met Revolution te horen, om aan te tonen dat de Beatles heus ook wel stoerdere muziek hebben gemaakt, want ik had daarvoor alleen nog maar oude lalala-songs als She Loves You en I wanna Hold Your Hand te luisteren gekregen. Het is altijd een favoriet van mij gebleven. In mijn herinnering trouwens waren het twee kanten van een singeltje met de bekende appel op de voor en achterkant, maar ik moet me vergist hebben: het www vertelt mij dat deze songs nooit op één singeltje geperst zijn.

𝐋𝐚𝐝𝐲 𝐌𝐚𝐝𝐨𝐧𝐧𝐚

Dit nummer is qua wildheid goed opgewassen tegen Hey Buldog en werkt daarom wel (de piano van Buldog is eigenlijk die van Lady Madonna en daarop geïnspireerd), terwijl LM natuurlijk een boogie-woogie is, die het bijtende van Buldog mist. Daarmee komen deze songs naar mijn idee mooi in juxtapositie te staan. Het is een singeltje die niet voor een van de samengestelde LPs gebruikt werd. Zonde natuurlijk.

𝐁𝐚𝐛𝐲, 𝐘𝐨𝐮’𝐫𝐞 𝐚 𝐑𝐢𝐜𝐡 𝐌𝐚𝐧

Dit is geen slecht nummer, maar toch gaan er naar mijn idee een paar dingen mis. Ten eerste de beslissing om de coupletten te zingen in een slap aangezette falset. Waarom? Ik zou het niet gedaan hebben. Ten tweede het geluid dat klinkt als een Arabische jengeltoeter, maar in wezen een clavioline is, de voorloper van de synthesizer. In wezen een briljante vondst, maar telkens als de stemmen te horen zijn houdt het ding abrupt op. Waarom? Ik snap daarnaast die “zoo” in de tekst niet, maar dit terzijde. Als Lennon nu zijn gewone stem had gebruikt en die neptoeter door had laten klinken was het wellicht een van mijn favorieten geweest. Nu niet. Oorspronkelijk is dit overigens de B kant van All You Need is Love, maar we horen hem ook terug op de tweede kant van MMT.

* 𝐇𝐞𝐥𝐥𝐨, 𝐆𝐨𝐨𝐝𝐛𝐲𝐞

Dit nummer als afsluiter, waarom niet? Ik hoef het niet uit te leggen denk ik. Ik vind het een prachtig nummer. Oorspronkelijk een singeltje met de Walrus als B kant. Op MMT de LP opent hij de tweede kant maar ik hoor hem liever aan het einde van deze bijzondere lijst.

Deel dit: